Brenno


W Brennie jest 22:34:21
Adeli, Felicyty, Klemensa

Zdjęcie: Wspomnienie księży spoczywających na cmentarzu w Brennie Zdjęcie: Wspomnienie księży spoczywających na cmentarzu w Brennie

Wspomnienie księży spoczywających na cmentarzu w Brennie


Listopad to czas Uroczystości Wszystkich Świętych i Dnia Wszystkich Zmarłych. Należałoby wspomnieć zmarłych kałanów spoczywających na breńskim cmentarzu. Warto zatrzymać się przed ich mogiłami, aby modlitwą podziękować za lata posługi kapłańskiej. Są to mogiły: księdza dziekana Stanisława Nietziga, proboszcza Bolesława Wienke i księdza kanonika Zbigniewa Zielńskiego.

Ksiądz Dziekan Stanisław Nietzig
Proboszcz w latach 1887 – 1908

   Zarząd parafii w Brennie powierzono księdzu Stanisławowi Nietzigowi, wikariuszowi z Kaszczoru, w roku 1887. Ksiądz Stanisław miał wtedy 44 lata.
Urodził się 31 sierpnia 1843 roku w Poznaniu, był synem właściciela miejskiego
o rzadkim imieniu Deogrot i Weroniki z domu Klupsch. Naukę pobierał w znanym poznańskim gimnazjum Marii Magdaleny, maturę złożył 04 września 1865 roku. Po studiach teologicznych w Poznaniu i Gnieźnie otrzymał święcenia kapłańskie
08 sierpnia 1869 roku. Powołany na wikariusza w Kaszczorze pracował w tej parafii podczas Kulturkampfu. Za „wykroczenie” przeciw ustawom majowym został ukarany więzieniem.
   Po rezygnacji z probostwa księdza Veitha kanoniczą administrację na beneficjach breńskich otrzymał ksiądz Stanisław 04 stycznia 1887 roku. Następnego dnia został mianowany prodziekanem dekanatu wschowskiego, do którego wówczas parafia przynależała.
Jego uroczyste wprowadzenie (introdukcja) odbyła się 07 maja 1887 roku. Niedługo czekała Go jeszcze jedna nominacja na dziekana. Za czasów Jego duszpasterzowania w parafii nastąpił rozkwit bractw. Znany był także przypadek przejścia z wyznania ewangelicznego na katolicyzm, Wilhelma Hermana, przybyłego ze Śląska.
   Ksiądz Nietzig w latach 1898 – 1900 poświęcił dwie nowe kapliczki Bożej Męki, jedną w Miastku, drugą w Siedmiórkach. Bywał chętnie na odpustach
w sąsiednich parafiach, w Lginiu, Jezierzycach, , Bukówcu, Kaszczorze, Obrze, Przemęcie i Śmieszkowie. Zdrowie mu nie służyło, dlatego co roku wyjeżdżał latem „do wód”(uzdrowiska) do Karlebadu. Wtedy obowiązki duszpasterskie pełnił w parafii ksiądz Klemt z Lgina. Jako dziekan, w 1901 roku, otrzymał okresową administrację parafii w Zbarzewie i Osowej Sieni.
   Zmarł w Brennie w 1908 roku, szczerze opłakiwany przez wszystkich parafian, dla których dużo zdziałał. Pochowany został na cmentarzu parafialnym, gdzie do dnia dzisiejszego znajduje się jego grobowiec.


Ksiądz Bolesław Wienke
Proboszcz w latach 1908 – 1930


   Bolesław Wienke urodził się 23 maja 1868 roku w Dzwierowie, powiat Wyrzysk. W latach 1878 – 1889 uczęszczał do gimnazjum w Wągrowcu. Po jego ukończeniu rozpoczyna studia teologiczne: w Monasterze – pół roku, w Poznaniu 2,5 roku i w Gnieźnie 1 rok. Tam też przyjmuje święcenia kapłańskie 05 marca 1893 roku. Od 01 kwietnia 1893 roku został wikariuszem w Kaszczorze, gdzie przebywał do 01 stycznia 1897roku. Od tego dnia do 01 kwietnia 1897 roku pełnił obowiązki wikariusza w Lutomiu. Dalej jako wikariusz pracował w Kazimierzu. Z dniem
01 października 1897 roku przeszedł do Śmieszkowa jako Komendarz, gdzie pracował do 1908 roku. Po śmierci dotychczasowego proboszcza Brenna, księdza dziekana Nietziga, powierzonu mu w zarząd nową parafię.
Ksiądz proboszcz czynnie zajmował się życiem swojej parafii i to nie tylko sprawami religijnymi. Piastował między innymi urząd prezesa Rady Nadzorczej Banku Ludowego w Brennie, stanowisko przewodniczącego Rady Szkolnej
w Brennie. pomagał ludności Wijewa w wystosowaniu petycji o powrocie miejscowości Wijewa i Radomyśla do Macierzy.
   Ksiądz Wienke, podobnie jak jego poprzednik, popierał działalność bractw, brał w nich czynny udział, organizując zebrania, przewodnicząc, wygłaszając wykłady.
Był proboszczem do śmierci, która nastąpiła w 1930 roku. Jak wspominał długoletni organista, pan Stefan Apolinarski, po wieczornym nabożeństwie różańcowym
w listopadzie 1929 roku zasłabł. Okazało się, że to był paraliż. Po dwóch miesiącach pobytu w powiatowym szpitalu w Wolsztynie umiera 22 stycznia 1930 roku. Zmarł
w 62 roku życia i 37 roku kapłańskim. Pogrzeb odbył się w Brennie 27 stycznia 1930 roku, gdzie spoczywa po dziś dzień.


Ksiądz Dziekan Kanonik Zbigniew Zieliński
Proboszcz w latach 1981 1991


   Zbigniew Zieliński urodził się 24 sierpnia 1933 roku w Aleksandrówce, w powiecie chorochowskim, w województwie wołyńskim. Był jednym z trojga dzieci Jana i Wiktorii z domu Jończyk, którzy zajmowali się rolnictwem. Starszy brat w 1938 roku przyjął święcenia kapłańskie (zginął w Oświęcimiu). Najmłodszą z rodzeństwa była siostra.
   Po wybuchu II wojny światowej ziemia wołyńska została wcielona do Związku Radzieckiego, a po dwóch latach przeszła pod okupację niemiecką. W 1942 roku Niemcy wywieźli całą rodzinę do obozu na Majdanku, następnie do Gusen, a później do obozu w Reichenbergu ( Libercu). Tam też rodzina Zielińskich doczekała się wyzwolenia w 1945 roku. Pożoga wojenna sprawiła, że zginęły wszystkie dokumenty rodzinne. Po zmianach granic politycznych niemożliwe było również odtworzenie metryk kościelnych.
   Po wyzwoleniu rodzina postanowiła szybko powrócić do Polski. Na krótko osiedlili się w Krakowie, później przenieśli się do Wielopola (powiat turecki), by w końcu osiąść w Wąsowie (powiat nowotomyski).
   Zbigniew naukę rozpoczął w szkole powszechnej w Grzymiszewie (1946 rok), po jej ukończeniu uczęszczał do szkoły ślusarsko-mechanicznej w Turku. Następnie w 1954 roku wstępuje do Niższego Seminarium Duchownego Ojców Redemptorystów w Toruniu-Bielanach, gdzie rozpoczął nowicjat zakonny. W 1955 roku złożył pierwsze śluby zakonne i rozpoczął studia humanistyczne, zakończone
w czerwcu 1956 roku.
   W tym czasie zginął w wypadku drogowym 29-letni szwagier, lekarz weterynarii, a w 1958 roku zmarł ojciec. W tej sytuacji obowiązek utrzymania siostry
z czworgiem dzieci spoczął na Zbigniewie. Rezygnuje z Niższego Seminarium Duchownego i obejmuje pracę zawodową w Inspektoracie Powiatowym w Nowym Tomyślu (1956-1958). Pomimo pracy nie zaniedbuje nauki w Korespondencyjnym Liceum Ogólnokształcącym w Poznaniu, gdzie w 1958 roku zdał egzamin dojrzałości. W tym samym roku, 17 października, wstępuje do Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Poznaniu.
   Studia seminaryjne (1958 – 1964) przebiegały pomyślnie. Wykazywał szczególne zainteresowanie filozofią i problematyką rodzinną. Wszystkie wakacje
i przerwy świąteczne spędzał u rodziny, pomagając w domu i w pracach polowych oraz gorliwie angażował się w rodzinnej parafii w Wytomyślu.
   Święcenia kapłańskie przyjął 17 maja 1964 roku z rąk arcybiskupa Antoniego Baraniaka. Z dniem 01 lipca 1964 roku rozpoczął pracę duszpasterską w Kębłowie,
a po roku w Biezdrowie. Później został skierowany do Granowa (1966-1970). Następnie arcybiskup kieruje go na wikariusza przy kościele parafialnym
w Chodzieży. W dużej parafii zajmował się przede wszystkim katechizacją dzieci
i młodzieży w trudnym okresie rządów Władysława Gomułki. Cieszył się opinią duszpasterza młodzieżowego. Otrzymał opinię: „bardzo obowiązkowy i oddany zupełnie pracy duszpasterskiej w nauczaniu dzieci i młodzieży, w konfesjonale, na ambonie, w biurze”.
   Z dniem 17 czerwca 1973 roku władza duchowna mianuje księdza Zbigniewa wikariusza-rezydenta w kościele w Podstolicach, a z dniem 01 stycznia 1974 roku proboszcza w parafii pw. Św. Ignacego Loyoli w Piotronkach (dekanat chodzieski). Jego zadaniem było tworzenie nowej wspólnoty parafialnej.
   Z dniem 19 grudnia 1981 roku objął obowiązki proboszcza w kościeleśw. Jadwigi Śląskiej w Brennie, gdzie pracował 10 lat. W latach 1982 – 1992 był też dziekanem naszego dekanatu przemęckiego. Dokonał wielu prac remontowych
w kościele i przy obejściu. Przeprowadzone zostały remonty na probostwie, wikariacie i salkach katechetycznych. Pracą duszpasterską obejmował całą parafię według dotychczasowej tradycji i porządku. Nawoływał do uczczenia pierwszych piątków miesiąca, nabożeństw w ciągu roku liturgicznego. Uczył zdyscyplinowania
i gorliwości w uczestnictwie nabożeństw i mszy świętej. Jemu też przypada organizacja powrotu katechezy do szkoły (1990 rok), zwieszanie krzyży w szkołach, wejście księży do Grona Pedagogicznego. W czasie pracy proboszczowskiej księdza Zielińskiego parafia przeżywała święcenia kapłańskie trzech swoich parafian: ks. Grzegorza Walachowskiego (1984 rok), ks. Tomasza Górnego (1988 rok) i ks. Jacka Pochanke (1990 rok). W pracy duszpasterskiej służyli pomocą wikariusze skierowani do pomocy proboszcza, gdyż do obsługi była też kaplica w Górsku.
   Dekretem księdza arcybiskupa z dniem 01 lipca 1991 roku został przeniesiony ksiądz Zbigniew do parafii w Zbąszyniu. Bardzo aktywnie włączył się w życie parafii, rozwijając nowe formy duszpasterzowania. Doceniła to władza duchowna, mianując go z dniem 15 grudnia 1993 roku dziekanem zbąszyńskim. Szczególnym wyrazem wdzięczności było mianowanie go kanonikiem honorowym Kapituły Kolegiackiej
w Poznaniu (1997 rok).
   Ofiarność i zaangażowanie duszpasterskie łączyły się z kłopotami zdrowotnymi, dlatego też 25 kwietnia 2005 roku ks. Kanonik Zbigniew Zieliński przechodzi w stan spoczynku.
Jako emeryt zamieszkał na terenie parafii pw. Świętej Trójcy w Poznaniu. Zmarł
03 października 2012 roku. Uroczystości pogrzebowe odbyły się w Poznaniu i z woli księdza Zbigniewa w Brennie. Mszy świętej pogrzebowej w dniu 03 października, przewodniczył biskup Grzegorz Balcerek, homilię wygłosił ks. Kanonik Leonard Poloch. Żegnało go wielu parafian, którym służył przez wiele lat swojej posługi kapłańskiej.


Opracowała:
Anna Walachowska
Bibliografia:
Praca magisterska, Grzegorz Walachowski,PWT, Poznań 1983
Praca magisterska, Anna Walachowska,PWT, Poznań 1999
Nekrologi, Miesięcznik kościelny archidiecezji poznańskiej, Poznań 2013






aktualizowano 2019-10-31 22:16:23 / AnitaSolarczyk


Brenno